Verzekeren
Marktpartijen bij co-assurantie
Voor de totstandkoming van verzekeringen op de grootzakelijke verzekeringsmarkt (ook wel ‘co-assurantiemarkt’ genoemd) zijn meerdere partijen nodig, namelijk:
1. De verzekerden: dat zijn bedrijven, (semi)overheidsinstanties, en andere organisaties en instellingen die hun financiële en andere bedrijfsmatige risico’s zoveel mogelijk willen beperken. Dat doen ze o.a. door middel van verzekeringen;
2. De (assurantie)makelaars; het is hun taak verzekerden te adviseren bij hun activiteiten op het gebied van risicomanagement en, als onderdeel daarvan, bemiddelen bij de totstandkoming van een maatwerkpakket aan verzekeringen;
3. De verzekeraars die als risicodrager voor de te verzekeren risico’s optreden; vanwege de omvang en complexiteit hiervan treden in de co-assurantiemarkt doorgaans per polis meerdere verzekeraars als risicodrager op.
De rol van de assurantiemakelaar
In het begin van het beurswezen was het de goederenmakelaar, de effectenmakelaar of de groothandelaar die in een onafhankelijke rol de verzekerden adviseerden. In de loop van de tijd hebben deze functies zich verzelfstandigd en heeft de assurantiemakelaar zich ontwikkeld tot zijn huidige onafhankelijke rol.
De assurantiemakelaar is het aanspreekpunt voor de verzekerden. Hij adviseert hen op het gebied van risicomanagement en bemiddelt bij de totstandkoming van een verzekeringspakket op maat. In geval van schade of andere problemen staan zij hun klanten met raad en daad terzijde.
Vakbekwaamheid van de assurantiemakelaar en tussenpersonen
Om de consument te beschermen zijn er wettelijk eisen gesteld aan de (minimale) vakbekwaamheidseisen voor de assurantiemakelaars en andere tussenpersonen. Met ingang van 1 januari 2001 is de wettelijke erkenning en bescherming van de algemene titel makelaar en de in de assurantiebranche gehanteerde titel 'makelaar in assurantiën' vervallen.
Momenteel is de (minimale) vakbekwaamheid van het intermediair geregeld in de Wft (Wet op het Financieel toezicht). Daarin worden ook eisen gesteld aan de permanente educatie. Om (medewerkers van) makelaars in staat te stellen zich te kunnen onderscheiden ten opzichte van de minimale wettelijke deskundigheidseisen is de Stichting Assurantie Registratie (SAR) met twee erkenningsregelingen gekomen:
- RMiA ('Registermakelaar in Assurantiën')
- RAiA (Registeradviseur in Assurantiën)
Beide regelingen stellen hogere eisen aan ingeschrevenen dan die door de Wft wordt gesteld. Daarmee fungeren beide erkenningsregelingen tevens als een keurmerk.
Co-assurantie: assuradeuren en verzekeraars
Met ‘assuradeur’ kan zowel de verzekeringsmaatschappijen als de gevolmachtigd agenten worden aangeduid. Daarbij wordt het (oorspronkelijke) onderscheid gemaakt tussen:
- de verzekeringsmaatschappijen; de uiteindelijke risicodragers
- de assuradeuren/de gevolmachtigd agenten; zij accepteren risico’s voor rekening van verzekeringsmaatschappijen
Zowel de verzekeraars als de assuradeuren beoordelen en analyseren het ter verzekering aangeboden risico. Ze stellen hiervoor de verzekeringscondities op (welke risico’s zijn gedekt op de polis) en bepalen de te betalen premie.
In de co-assurantiemarkt gaat het doorgaans om zeer complexe of (financieel) omvangrijke risico’s. Zo omvangrijk dat de risico’s te groot zijn om door één verzekeraar te worden gedragen. Daarom treden op één polis meerdere verzekeraars als risicodrager op. Men spreekt daarom van ‘co-assurantie’. Hierbij tekent ieder voor een bepaald percentage in op de post en draagt men bij een eventuele schade ook met hetzelfde percentage mee aan de schadevergoeding aan gedupeerde(n).